Kościół p.w. św. Wawrzyńca z 1717, wieża z 1830 r. przeniesony w 1975 r. z pobliskich Boguszowic (dzielnica Rybnika).

Zbudowany został przez cystersów na planie krzyża greckiego. Pierwotnie stał na podmurówce kamiennej, po przenosinach stoi na wysokim podpiwniczeniu z zagospodarowanymi na potrzeby katechetyczne pomieszczeniami.
    Korpus o konstrukcji zrębowej, posiada prostokątną nawę, umiejscowioną po wschodniej stronie zakrystię - trójbocznie zamkniętą, transept (nawa poprzeczna) z trójbocznie zamkniętymi ramionami. Od południowej strony dwie przybudówki, jedna z nich, umiejscowiona w narożniku pomiędzy transeptem a prezbiterium to kwadratowa zakrystia, a druga to babiniec. Wejście główne znajduje się w wieży, prowadzą doń żelbetonowe, współczesne schody. Powstały one ze względu na podwyższenie obiektu podpiwniczeniami. Ściany kościoła pobite są deskami. Dachy gontowe: przykrywający korpus - dwuspadoway, namiotowy nad zakrystią, a nad babińcem czterospadowy. Na przecięciu najwyższych części dachu nawy i transeptu mała ośmioboczna wieżyczka ośmioboczna z latarnią i kopułką. Hełm i daszek pokryty gontem.

Wieża główna konstrukcji słupowej, pobita deskami, z czterospadowym, krytym gontem dachem i z obitymi blachą: czworoboczną latarnią i kopułką.

Wnętrze obiektu nakryte jest pozornymi sklepieniami kolebkowymi i posiada cenne wyposażenie ruchome z XVII i XVIII wieku: m.in. rzeźbę św. Jana Nepomucena, obrazy barokowe, krucyfiks, ołtarze: rokokowy ołtarz główny z rzeźbami aniołów i obrazem z 1685 r. przedstawiającym męczeństwo św. Wawrzyńca wykonanym przez Michała Willmanna (wybitnego malarza związanego ze Śląskiem i Cystersami) oraz z obrazem przedstawiający św. Marcina z XVII w. lub z późniejszego okresu, ołtarze boczne - w ramionach transeptu: m.in. ołtarz z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz z obrazem (w predelii) Pokłonu Pasterzy i z rzeźbami śś Heleny i Jadwigi Śląskiej, oraz ołtarz z obrazem przedstawiającym ukrzyżowanie i Matkę Boską i z rzeźbami śś. Stanisława i Wojciecha.

W Boguszowicach, w miejscu, z którego pochodzi kościół, pozostała kamienna podmurówka, krzyż kamienny, drzewa, kaplica z XX w., w której stała kiedyś barokowa rzeźba. Obszar ten zagospodarowany jest jako skwer z ławkami. Fakt istnienia tu drewnianego kościoła upamiętnia cokół z wmurowaną tablicą.

Początkowo tereny Ligockiej Kuźni wchodziły w skład Ligoty, wsi rolniczej. Miejscowość wyodrębniła się w XVIII wieku, wraz z rozwojem hutnictwa. W 1740 r. Franciszek Karol Węgierski zbudował pierwszy zakład do przetapiania żelaza z dwoma piecami. Nowocześniejszy zakład hutniczy powstał w latach 1821-22. Do napędzania młynów posłużyła rzeka Ruda, której koryto przesunięto. Zakład zaprzestał produkcji pod koniec XIX wieku, a jego pozostałości wysadzili Niemcy w czasie okupacji. W 1926 r. wieś włączona została do Rybnika, wtedy też zelektryfikowana.
   Nazwa miejscowości Ligota pochodzi od śląskiego określenia wsi zwolnionych z opłat na rzecz księcia na czas zagospodarowywania.
Obecna liczba mieszkańców Ligockiej Kuźni to ok. 3500 osób.

Rybnik to miasto i powiat grodzki (141 755 mieszkańców w 2004 r.).

Położony jest na Płaskowyżu Rybnickim, będącym częścią Kotliny Raciborsko-Oświęcimskiej nad rzekami Nacyna i Ruda. Jest siedzibą powiatu ziemskiego, ważnym ośrodkiem przemysłowym, stolicą Rybnickiego Okręgu Przemysłowego.

W średniowieczu tereny Rybnika znane były z licznych stawów hodowlanych i to właśnie hodowlą ryb zajmowali się przede wszystkim tutejsi osadnicy (stąd wzięła się nazwa miasta oznaczająca w języku czeskim staw rybny), czerpiąc ponadto zyski z przebiejących tędy ważnych szlaków handlowych z Krakowa do Raciborza oraz z północy na południe kontynentu przez Bramę Morawską. Za panowania Piastów miasto posiadało zamek i kościół wybudowane przez Mieszka Plątonogiego, a także klasztor Norbertanek i plac handlowy ulokowany w miejscu dzisiejszego Placu Wolności, czyli nieco na wschód od dzisiejszego rynku. Lokalizacja miasta na prawie niemieckim nastąpiła w XIII wieku, najprawdopodobniej za panowania księcia opolsko-raciborskiego Władysława.

    Od 1327 r. Rybnik stał się lennem korony czeskiej po shołdowaniu księstwa raciborskiego Czechom przez księcia Leszka. Kazimierz Wielki, który zrzekł się praw do Śląska na rzecz króla Czech próbował przyłączyć Rybnik, Pszczynę i Żory do Polski, korzystając z przekazania tych ziem przez króla czeskiego Mikołajowi II Opawskiemu, ale poniósł porażkę, a miasto w wyniku działań wojennych zostało spalone. Ponownie zniszczone zostało w trakcie wojen husyckich (1419-1434) i wypraw husytów na Śląsk. Zniszczone zostały wtedy także rybnickie stawy hodowlane. W latach 1446-1478 za panowania księcia Wacława Rybnik był stolicą księstwa rybnickiego.

Od 1526 r. miasto i okoliczne tereny znalazło się, wraz z całymi Czechami pod panowaniem austriackiego rodu Habsburgów. Utworzono wtedy z miasta i okolicznych wsi Rybnickie Państwo Stanowe, które często zmieniało właścicieli. Miasto uzyskało prawo do jarmarków, które odbywały się na placu w miejscu istniejącego obecnie rynku. Powstały także pierwsze cechy rzemieślnicze, które prowadziły księgi cechowe, od XVIII wieku pisane po polsku.

W drugiej połowie XVIII wieku Śląsk znalazł się pod panowaniem Prus. Rybnik król Prus - Wilhelm Fryderyk II - zakupił od Antoniego Węgierskiego. Miasto zyskało status wolnego miasta królewskiego. Rozpoczęła się rozbudowa miasta, które do tej pory było jednym z najmniejszych na Śląsku i zabudowane głównie drewnianymi obiektami. Budowę murowanych obiektów przyspieszyły pożary w 1794 i 1796 r. Urzędy i szkolnictwo zgermanizowano.

   W 1818 r. utworzono powiat rybnicki, którego siedziba znajdowała się w Rybniku. Miasto wkroczyło w erę przemysłową. Powstały tu m.in. huta Silesia i fabryka maszyn, kopalnie węgla kamiennego, a także m.in. browary, cegielnie, młyny. W 1856 roku do Rybnika doprowadzono kolej.
    Po pierwszej wojnie światowej mieszkańcy Rybnika i powiatu rybnickiego aktywnie uczetniczyli w powstaniach śląskich, a następnie opowiedzieli się za przyłączeniem tych ziem do Polski podczas plebiscytów narodowościowych na Śląsku. 3 lipca 1922 r. w Rybniku podpisano dokumenty o przyłączeniu powiatu do Polski. Miasto nadal szybko się rozwiajało, powstały nowe gmachy urzędów i szkół, skwery i parki, wyremontowano także rynek.

Po zdobyciu Rybnika przez wojska niemieckie w 1939 r. rozpoczął się okres prześladowań mieszkańców narodowości polskiej, zwłaszcza powstańców śląskich, których wywożono do obozów koncentracyjnych. Zniszczono polskie tablice i zakazano używania języka polskiego.
    W 1945 r. miasto zostało zdobyte przez Armię Czerwoną. Wcześniej, chcąc stworzyć tu ważny punkt oporu, Niemcy przesiedlili większość mieszkańców. W czasie walk zniszczeniu uległo 25 % miasta.

W latach powojennych Rybnik stał się centrum Rybnickiego Okręgu Węglowego, zbudowano nowe kopalnie, elektrownię Rybnik i inne zakłady przemysłowe. Powstały także: Teatr Ziemi Rybnickiej oraz osiedla wielkopłytowe, w których zamieszkali m.in. potrzebni do pracy w przemyśle przybysze spoza regionu. Zmiana ustroju w Polsce w 1989 r. również przełożyła się na silny rozwój miasta, w którym powstawać zaczęły galerie handlowe, sklepy wielkopowierzchniowe i centra rozrywkowo-handlowe (m.in. na terenie nieczynnego browaru). Wyremontowano rynek i okoliczne uliczki zamieniając wiele z nich w deptaki. Remontem objęto także Teatr Ziemi Rybnickiej i plac Wolności. Powstała strefa ekonomiczna. Planowane są inne prywatne, miejskie i wojewódzkie inwestycje m.in. drogowe. Na uwagę zasługuje też projekt przystosowania wieży ciśnień przy zabytkowej kopalni Ignacy na punkt widokowy.